browser icon
You are using an insecure version of your web browser. Please update your browser!
Using an outdated browser makes your computer unsafe. For a safer, faster, more enjoyable user experience, please update your browser today or try a newer browser.

Meet the parents

Posted by on 9 October 2014

Zo… Op basis van deze blog zal je het misschien niet meer verwachten, maar ik leef nog! Misschien had je op LinkedIn al voorbij zien komen dat ik een weekje vakantie zou hebben zo niet had je natuurlijk al op Facebook gelezen dat ik mijn schoonfamilie zou gaan ontmoeten. En zo geschiede…

Mijn zoon, luister naar de lessen van je vader, verwaarloos niet wat je moeder je leert. Hun lessen zijn een sierlijke krans om je hoofd, ze zijn een ketting om je hals. Spreuken 1:8-9

Nu begint zo een week natuurlijk met reizen, want het dorpje van Lingdi’s moeder ligt een kleine 200 kilometer verderop. Nu denk je waarschijnlijk, oh dat valt mee. En ja, voor Chinese begrippen valt dat inderdaad heel erg mee. Maar toch hebben we er nog zo’n 7 uur over gedaan om er te komen. Allereerst met de metro naar de zuidzijde van de stad, om vervolgens met de bus (lees ZWN) buiten de stad te komen naar een klein stadje in de richting van het dorpje. Na deze marteling overleeft te hebben, de stoelen zijn namelijk iets te klein voor een Europeaan, laat staan een goed doorvoede Nederlander. Mochten we overstappen op een kleinere bus. Nou ja bus… een gemiddelde aftandse auto verhuurbedrijfje zou er niet jaloers op worden. In dit busje hadden ze ook weer de mogelijkheid om meer zitplekken te verkopen dan ze eigenlijk hadden. Want het was simpelweg mogelijk om wat krukjes in het gangpad te plaatsen. Echter, persoonlijk had ik niet bijzonder veel op met de kwaliteit van deze krukjes en had niet heel erg het gevoel dat het een stevige stamp op het rempedaal zou overleven. Dus bleef ik staan, maar dit mocht niet want dat was verboden door de politie.

PanoramaWat dan trouwens wel weer de enige verkeersregel was die nageleefd werd… Maar oké, ik hield mijn poot stijf en dus werd er een Chinees van haar stoel richting een krukje gebonjourd en kon ik op een stoel gaan zitten. Want… zitten zou ik.

Maar, dit verhaal gaat niet over het reizen, maar over de belevenissen van een Hollander in een klein Chinees dorpje. Een dorpje waar in totaal misschien 200 mensen wonen en waarvan de meesten 60+ dan wel kind zijn. En een heel aantal van deze kinderen wordt dus ook opgevoed door de grootouders. Iets wat hier in China redelijk gebruikelijk is, omdat de kinderopvang voor de meesten onbetaalbaar is. En de ouders toch beiden moeten werken om fatsoenlijk rond te komen. Tegelijkertijd is er in dit soort dorpjes weinig tot geen werk en moeten de ouders dus in de grote steden werken. Maar om terug te keren bij mijn verhaal, na zo’n zeven uur reizen zijn we dan toch eindelijk gearriveerd bij mijn schoonfamilie. Welke op dit moment bestaat uit Lingdi’s moeder en broer, later zal ook haar zus zich nog bij ons voegen. Haar vader zal niet komen, deze werkt ergens ver boven Beijing en de afstand is te groot om even terug te komen voor deze feestdagen.

In het dorpje wordt ik, net als in de bussen trouwens, aangekeken. Ik werd veel aangekeken. Ik werd heel erg veel aangekeken. Ik werd zoveel aangekeken dat je echt dacht, zo die wordt wel heel erg veel aangekeken… WP_20141002_003aNiet dat ik ze ongelijk kan geven, hoe vaak komen de bewoners van dergelijke dorpjes nou een Lǎowài = buitenlander tegen. Het zou mij niks verbazen als ik voor een aantal kinderen daar de allereerste was die zij zagen. Dus nee, ik neem het ze niet kwalijk, ik kon er wel om lachen. Ik moest zeggen dat het mij verbaasde dat een aantal van de motorrijders nog rechtuit kon blijven rijden, zo lang keken ze over hun schouder om mij te zien. En ach… ik heb ze een mooi gespreksonderwerp voor de komende weken, zo niet maanden gegeven. Ik denk maar zo, dat neemt niemand ze meer af.

Aangekomen in het huis van Lingdi haar moeder worden we direct welkom geheten en kunnen we even rustig bijkomen van onze reis. Tenminste… rustig is een behoorlijk subjectief begrip want wat kunnen Chinezen hard ouwehoeren. 20141003_Lingdi_Hometown_1457En met hart bedoel ik dan zowel hoeveelheid als volume. Als ze op vier meter van elkaar zitten menen zij even hard te moeten spreken als wanneer ze aan beide zeiden van de Chinese muur staan (in de lengte). Aan de andere kant, je weet wel direct dat het gezellig is. En gezellig was het zeker, met name de dagen dat we onder andere mais gingen oogsten waren super. Al was het alleen maar het met een, soort van, kruiwagen over de weg lopen terwijl iedereen ons nakeek. Van een dergelijke Lǎowài hadden ze nog nooit gehoord, laat staan dat ze er een gezien hadden. Het kan gewoon ons werk doen, gekker moet het toch niet worden.

En gelukkig voor hen werd het ook niet gekker en ook voor mij kan ik zeggen dat het redelijk fatsoenlijk bleef. Oké we gingen nog even naar een markt waar de varkenskoppen bijzonder hygiënisch aangeboden werden, maar voor de rest was het gewoon alledaags Chinees. Op uitzondering van het neefje van Lingdi dan, die is een week lang bang voor mij geweest. Ik weet niet wat het was, maar op de een of andere manier kon die Lǎowài van z’n tante hem niet helemaal bekoren. Zelfs cadeautjes konden hem niet overhalen om mij een beetje aardiger te vinden. Maar voor de rest kon ik het goed vinden met de familie van Lingdi, al kon ik nog niet echt wennen aan het feit dat we elke ochtend eerst even nieuw water mochten pompen.

WP_20141004_09_59_14_Panorama_a

20141003_Lingdi_Hometown_1460 20141005_Lingdi_Hometown_1388 20141005_Lingdi_Hometown_1378 WP_20141005_002a

2 Responses to Meet the parents

  1. Peter Laureijs

    Beste Steven, een leuk verhaal en ik heb het met plezier gelezen. Wil je de groeten doen aan Lingdi.

    Lydia en ik kijken met weemoed terug naar onze ontmoeting in Beijing. Groetjes, Peter en Lydia

  2. marleen

    leuk verhaal, je bent dus nu in het echte China geweest!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *